Kamienie naturalne od wieków budziły zachwyt ludzi na całym świecie. Ich kolory, tekstury i rzadkość sprawiły, że od zawsze przypisywano im nadprzyrodzone właściwości. Ale kiedy tak naprawdę zaczęto wierzyć w moc kamieni? I jakie cywilizacje jako pierwsze zaczęły wykorzystywać kamienie do ochrony, uzdrawiania i symboliki?
Starożytny Egipt:
Już w starożytnym Egipcie kamienie były traktowane jako talizmany. Złote naszyjniki i amulety wykonane z lapis lazuli, turkusu, czy karneolu były noszone przez faraonów, którzy wierzyli, że kamienie te chronią ich przed złymi duchami oraz przyciągają szczęście i siłę. Egipcjanie również wykorzystywali kamienie do produkcji pierwszych biżuteryjnych talizmanów.
Tradycje wschodnie:
W Indiach kamienie szlachetne i półszlachetne były traktowane jako nośniki energii. Wierzono, że noszenie odpowiednich kamieni może wzmocnić energię życiową – tzw. pranę – i wspierać równowagę ciała i umysłu. Kamienie takie jak ametyst, koral czy rubin były w tym czasie uważane za nośniki siły duchowej.
Średniowiecze i renesans:
W średniowieczu kamienie takie jak diamenty czy szmaragdy były traktowane jako amulety ochronne, a także symbole władzy i boskiej opieki. W renesansie, w Europie, wierzono, że niektóre kamienie mają właściwości lecznicze. Na przykład ametyst miał chronić przed upiciem, a kwarc różowy miał działać uspokajająco na duszę.
Kamienie naturalne towarzyszą ludzkości od tysięcy lat, a ich moc była doceniana w wielu kulturach na całym świecie. Choć nasze postrzeganie ich mocy zmieniało się na przestrzeni wieków, jedno pozostaje niezmienne – ich piękno i energia, która wciąż inspiruje nas do dzisiaj.